1.001 Seçilmiş Emsal Karar (2024–2026)

“Resmi Belgede Sahtecilik Suçu Yönünden”

“Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4 maddesi ile yetinilmesi yerine, infazı kısıtlar biçimde 5275 sayılı Kanun'un 106 maddesinin de uygulanması, bozma nedeni yapılmamıştır.”

“Kovuşturma evresinde POLNET Bilgi Sistemi üzerinden 02.11.2023 tarihlinde yapılan sorgulamaya göre sanığın lastik tekerlekli traktör kullanacaklara verilen (F) sınıfı ehliyetinin bulunması ve yargılamaya konu trafik kazasını yönetimindeki otomobil ile yapması nedeniyle Karayolları Trafik Yönetmeliği'nin "Sürücü Belgelerinin Sınıfları" başlıklı 75. maddesi uyarınca otomobil kullanacaklara verilen (B) sınıfı sürücü belgesi olmayan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinin amacına aykırı şekilde (F) sınıfı sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,”

“TCK'nın 50/4. maddesinde, taksirli suçlardan dolayı hükmolunan hapis cezasının uzun süreli de olsa, diğer koşulların varlığı halinde adli para cezasına çevrilebileceği, ancak, bu hükmün, bilinçli taksir halinde uygulanmayacağı belirtilmiş olmasına karşın, meydana gelen olayda bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu mahkemece de kabul edilen sanık hakkında, tayin edilen uzun süreli hapis cezasının paraya çevrilmesi hukuka aykırı olup, aleyhe temyiz olmadığından bu husus bozma sebebi sayılmamıştır.”

“Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.05.2023 tarihli ve 2023/11-49 Esas, 2023/277 Karar sayılı kararı ile 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, aleyhine temyiz yoluna başvurulabilecek nitelikteki kararın, içeriği hakkında bilgi sahibi olma ve müdafiinin kusurlu davranışı ile kanun yolu başvuru süresini geçirmiş olması hâlinde eski hâle getirme imkânı olan sanığa 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 11. maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi ve 5271 sayılı CMK'nın 35. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğ edilmesi gerektiği, ancak…”